dagje rust en Ocala

Vanochtend slapen we uit tot een uurtje of half 7. Gelukkig hebben we voor vandaag een rustdag ingepland en kunnen we hier dus optimaal van gaan genieten. Al vrij vroeg in de ochtend staan Mitchell en ik achter de pooltafel. Na de nederlagen van gisteravond heb ik de hele nacht getraind en ik ruik mijn kansen. Het 1e potje win ik glansrijk. Ik laat Mitch alle hoeken van de tafel zijn. En in elk van de hoeken zit ook nog een gat. Mitch wil revanche, ik voel me ijzersterk. Dat gevoel zakt echter snel terug naar het gevoel van een grote plumpudding. Ik heb het 2e potje helemaal geen kans. Hoewel ik heel goed tegen mijn verlies kan, zeker als ik win, stop ik er direct mee.

Ik rommel een tijdje op de laptop om oa wat te msn-en met Wendy en PenPe Pieter. Ondertussen zet ik ook de Apple van Edwin aan, kan ik daar het laatste nieuws uit Nederland even op lezen. Ja, ik kan 2 dingen tegelijk. Na weer volledig op de hoogte te zijn ga ik voor het ontbijt zorgen. Mitch dekt de tafel, ik zorg voor de bacon en eggs. Het ontbijt smaakt erg goed moet ik zeggen.

Het dondert en het bliksemt en het regent meters bier zong Guus Meeuwis. Hier hebben we gelukkig alleen de donder en de regen. De bliksem en het bier blijven achterwege. Het is ook nog wat vroeg voor alcohol. Geen weer om te gaan zwemmen dus. Sim gaat lekker op bed met een boek, ik ga met de kids een potje kaarten. Gelukkig kan ik hier door eerlijk te spelen 2 keer winnen, mijn dag kan niet meer stuk. Rond 12 uur houdt het op met donderen en regenen, we kunnen dus het zwembad in.

Toch moet er vandaag nog op uitgetrokken worden. We gaan naar de Paddock Mall in Ocala. Ik ben niet zo kapot van deze mall. Jordan, die er hetzelfde over denkt zegt: " welkom in mijn wereld ". Robin gaat echter weer helemaal uit haar dak. Die shopt er aardig op los zeg. Simone scoort ook haar eerste aankopen deze vakantie. Mitch met alleen een zonnebril en ik met nog helemaal niets staan onderaan.

Van al dat gewinkel krijgen we honger. We besluiten naar de Red Lobster te gaan. Hier is het al behoorlijk druk, gelukkig kunnen we meteen aan tafel. We eten hier weer heerlijk. Een uur later en 95 dollar armer staan we weer buiten. Wel allemaal met ons buikje vol. ( en dan in de positieve zin van het woord ! )

Op de terugweg naar onze villa in Inverness wil Simone nog even stoppen bij Barnes & Noble. Simone had op internet een mooi boek gezien van House & Beautiful welke ze hier zouden moeten hebben. Het is een reusachtige grote boekwinkel. Jordan vindt het ook helemaal geweldig. Hij koopt een boek over Hot Wheels. Hierin staan allemaal unieke exemplaren, van zo'n 25 tot 2000 dollar. Hij gaat morgen bij de Walmart kijken of ze daar toevallig nog zo'n exemplaar in de rekken hebben hangen van 2000 dollar. Want bij de Walmart kosten ze maar 97 cent volgens Jordan ....

Daarna kunnen we weer heerlijk terug naar huis. We plonzen nog even. De temperatuur is nog heerlijk, ook van het water. De onderwaterverlichting maakt het extra gezellig. Robin moet nog even op de foto met haar nieuwe joggingbroek van Victoria's Secret.

Rond half 10 hebben de meeste (dus dat zijn er minimaal 3 van de 5 ) de batterij leeg. Ik blaak van het zelfvertrouwen en schiet nog even met Mitch de garage in. Had ik beter niet kunnen doen, ik krijg weer ongenadig voor mijn broek. Voor straf Mitch weer naar bed en ik achter de laptop om het verslag van vandaag te typen.

Morgen gaan we er weer een relaxdag van maken. Daarvoor zijn we immers naar Inverness gekomen.
Ondanks de nederlaag wapperen de slingers nog vrolijk. Jaja, we blijven genieten !

Islands of Adventure

Vanmorgen weer heerlijk op tijd wakker, om 6 uur ligt alleen Jordan nog te slapen. Hij wordt pas tegen half 8 wakker en slaapt zo het klokje rond. Vandaag willen we voor de 1e maal onze ultimate tickets van Universal en Islands of Adventure gaan gebruiken. De planning is om te vertrekken rond half 8, we liggen iets achter op schema. Tegen 10 voor 8 stuurt TomTom ons op weg voor een trip van zo'n 80 miles.

Onderweg weinig problemen, rond tien over 9 rijden we in de parkeergarage E.T. omver op rij 261.
Het lijkt nog niet echt ontzettend druk in de parken. We besluiten om vandaag naar Islands of Adventure te gaan. Op de Citywalk zie ik al de RockIt, de nieuwe achtbaan welke stijl omhoog gaat.
Bij de kassa's van IOA worden de passen geactiveerd, we mogen allemaal naar binnen. De Hulk laten we letterlijk en figuurlijk links liggen, we gaan meteen rechtsaf naar de 1e uitdaging. Na een stukje lopen onder de al brandende zon ( het is al zo'n 28 graden tegen half 10 's ochtends ) begin ik me toch af te vragen hoe ik toch bij die verdomde achtbaan kan komen, toch maar ff de plattegrond erbij. Al snel wordt duidelijk dat ik voorlopig niet in deze achtbaan kan, die ligt namelijk in Universal, het andere park....

Streep door de rekening, de hele planning moet worden omgegooid. Wat nu ?
Dan maar naar die Dueling Dragons die tegenwoordig Dragon Challenge schijnt te heten. Andere naam maar volgens mij is de rest hetzelfde. De wachttijd bedraagt 15 minuten, gaan we dus doen. Als echte die hards kiezen we front row. 20 minuten later staan we weer buiten, we hebben de blauwe dragon verslagen in een rechtstreeks duel ! Na dit gevecht gaan we even iets doen voor de wat kleinere kids die we bij ons hebben. Jordan, Ryan en Naomi vermaken zich prima in Seuss Landing. Simone wordt door Jordan op een flinke waterpartij getrakteerd in de One Fish Two Fish. Hij heeft de grootste lol.

Ondertussen ga ik met Mitch en Robin een keer in de Hulk. De wachttijd bedraagt 35 minuten. Even groepsoverleg, we kiezen voor de single ride. Deze gaat aanzienlijk sneller, na zo'n 5 minuten kunnen Mitch en Robin al instappen. Ze zitten nu niet naast, maar achter elkaar. Ik kan de volgende rit mee, op rij 2. Gaat eigenlijk wel lekker snel zo. En nu ik niet samen met de kids in deze achtbaan zit, kan ik gewoon de hele tijd mijn ogen dichthouden en het zweet van het voorhoofd vegen voordat ik ze weer tref bij de uitgang.
Ze herkennen me meteen aan de papieren wc-bril uit het vliegtuig, welke nog uit mijn broek hangt te wapperen....

Nadat we weer met de groep samen zijn komen we vrij snel tot het besluit dat we het wel gezien hebben voor deze ochtend. Ik voel me niet helemaal lekker. Inmiddels is het al kwart over 12. We besluiten om lekker te gaan eten bij Panera en dan daarna te gaan shoppen bij de Pr1me. Robin wil Uglies gaan scoren.
Als we weer bij de auto zijn besluit ik maar om ff de suiker te controleren. Niet dat onze auto op suiker rijdt, ik bedoel mijn eigen suikerspiegel. Deze is flink te hoog. De laatste weken had ik het vrij goed onder controle, hier komt denk ik oa het warme weer, de adrenaline van de achtbanen en het onregelmatig eten mij niet ten goede. We zoeken op de TomTom de dichtsbijzijnde Panera op en staan daar zo'n 15 minuten later voor de deur. We gaan met 4-en voor de " You Pick Two " variant, Jordan gaat voor een heerlijk aardbeiengebakje.

Ik prik nog een keer voor de suiker maar die is nog een aantal punten verder omhoog gegaan. Ging de koers van de dollar maar zo lekker. We kiezen ervoor om terug naar de villa te gaan. Marc en Marjolein gaan wel shoppen, groot gelijk hebben ze. Robin mag met ze mee zodat ze toch hopelijk haar slag kan gaan slaan in de Uggs store.

Onderweg naar de villa wordt het behoorlijk grijs ( de lucht dan, ik ben het al aardig ). Maar echte buien krijgen we niet. Een buitje van zo'n 20 en eentje van zo'n 30 druppels. Wel is het goed heet, zo'n 36 graden inmiddels. We rijden even naar de Publix om een nieuwe bak fruitsalade in te slaan, we gaan voor de grootverpakking.

Thuis gaan we heerlijk in het zwembad liggen. Ik voel het weer steeds beter met me gaan. Zo komen we de middag wel door. Voor het avondeten hebben we eigenlijk geen zin om met de auto op pad te gaan. We plunderen de koelkast wel. Inmiddels is Robin ook weer thuis gekomen, met haar 1e paar Uggs. Haar missie is ook geslaagd !

Normaal staan haar voeten recht, maar voor de foto wijzen de tenen even naar elkaar toe. Zo wordt volgens Robin de buitenkant van deze mooie laarzen beter zichtbaar. Voorlopig krijgt ze geen koude voeten meer ! En dat voor maar 106 dollar incl. tax.

 De suiker is weer onder controle, gezakt naar een mooi niveau. Jordan en Mitch dagen me uit voor een potje poolen. Ik denk dat we gaan zwemmen. Maar ipv het zwembad in te duiken, duiken we de garage in. ( Edwin heeft deze overigens netjes opgeruimd, een hele verbetering tov vorig jaar. Chapeau Edwin !! ) Tegen Jordan verlies ik. We hebben speciale regels, diegene die de laatste bal scoort wint. En laat Jor nu net de laatste bal in de hoek schieten. Dan moet het maar gebeuren tegen Mitchell. Hier verzin ik andere regels. De meeste ballen in de gaten en je bent de winnaar. Ook deze partij verlies ik echter net. Ik stuur de kids naar bed, zelf ga ik maar achter de laptop om de weblog bij te werken. Morgen gaan we weer voor een relaxdag.

De slingers wapperen weer volop in de villa, de stemming zit erin, we blijven genieten !

De 1e dag in Inverness

We willen iedere minuut van de dag genieten. En dat houdt dus in dat we al heel vroeg wakker zijn. Simone om 4 uur, ik zo rond half 5. Slapen lukt niet meer. Dan maar op ons gemakkie beginnen met het uitpakken van alle koffers. Daar hadden we gisteravond geen zin meer in. De kids druppelen langzaam onze slaapkamer binnen, de een wat eerder dan de ander.

MSN staat aan, al snel hebben we kontakt met Marc en Marjolein. Ook zij hebben niet echt uitgeslapen. We spreken af om om 8 uur bij de Walmart op de stoep te staan om eens lekker huis te gaan houden. Meteen bij binnenkomst in de Walmart zit een McDonalds. Volgens traditie beginnen we de 1e dag hier altijd. Je kunt immers niet met een lege maag gaan boodschappen. De McDouble voor $ 1 is echter pas vanaf 10.30 te verkrijgen. Tenminste als je een warme wilt. 2 uur wachten vinden we wat veel van het goede. We kiezen dan maar voor een gezonde Egg McMuffin.

En dan kunnen we met de boodschappen beginnen. Simone en Robin willen eerst even sfeer proeven in de winkel voordat we aan de etenswaren kunnen beginnen. Mitch zoekt meteen een zonnebril uit, Jor gaat op zoek naar het speelgoed. 1,5 uur later komen we met een volle kar naar buiten. De plastic tassen worden allemaal in de Dodge geladen en dan kunnen we terug naar de Villa.

Terwijl Simone en Jordan de boodschappen uitladen, rijd ik nog even naar de Publix voor de overheerlijke fruitsalade. Ook worden nog een paar andere lekkernijen ingeladen. Bij de buren slaan we nog even een fles Bacardi in en dan kunnen we weer terug. Simone heeft inmiddels de tafel gedekt, we kunnen dus meteen aan gaan vallen. Het smaakt allemaal weer heerlijk.

En daarna wordt het tijd voor relaxen zoals relaxen hoort te zijn. Lekker op een luchtbedje in het zwembad, genieten van de zon en de rust om ons heen. De kids vermaken zich ook prima.
De buggy van Marc wordt ook nog netjes afgeleverd, een dagje later maar uiteindelijk is ie er wel.

Zo tikken de uurtjes voorbij, tegen 6-en gaan we ons klaar maken voor het diner bij de Outback.
Wat we daar eten kan ik het beste duidelijk maken met plaatjes.

   

Het smaakt voortreffelijk, we genieten met volle teugen.
Na het eten gaan we lekker weer terug naar de villa. Jor valt in de auto al in slaap. Vanavond dus op tijd de oogjes toe. Om half 10 is het helemaal stil in de villa, het enige wat nog te horen is, zijn mijn vingers op het toetsenbord van de laptop. Ja, het bijhouden van een weblog schept natuurlijk verplichtingen !

De slingers hebben vandaag weer lekker gewapperd, het was een vakantiedag zoals vakantie hoort te zijn. Niets moet, alles mag, maar toch doen we niets !

Op naar Inverness !!

Om half 7 gaat de wekker ! De grote dag is aangebroken, vandaag zijn wij aan de beurt. We pakken de shuttle van 7.20 en om kwart voor 8 staan we met onze koffers bij de incheckbalie van United. 3 koppels zijn ons voor, we staan dus vrij vooraan in de rij. Online Inchecken ging gisteren niet, dus we hebben nog geen idee welke plaatsen we toegewezen krijgen. United aandeelhouder Edwin verzekerde ons dat we Economy Plus gaan vliegen. We zullen zien. Als we aan de beurt zijn, zet ik mijn gezelligste gezicht op, trek de mondhoeken op van oor tot oor en ga het gesprek aan. Alles gaat eigenlijk heel vlotjes. We zitten met 5-en op rij 21, Marc mag met de familie op rij 22 plaatsnemen. Niet gek, gratis upgrade naar EP.

We laten de koffers achter, gaan meteen door de douane en dan op zoek naar een ontbijt. De stokbroden zijn ongetwijfeld vers geweest, maar dat was zeker niet vandaag. Maar ach, zo kunnen onze magen vast wennen aan de chicken or pasta.

Met volle buik gaan we naar de gate. Eerst worden we weer verhoord maar gelukkig hebben we voorkennis. Waar heeft u geboekt, heeft iemand u elektrische apparaten aangeboden en wie heeft de koffers ingepakt ? Ze krijgt ook van ons geen verrassende antwoorden. Daarna mogen we door de bodyscan. Armpjes gaan de lucht in, maar dan, paniek ! De beveiliging ontdekt de rubberen stokbroden in ons lichaam. Even wordt er aandachtig gekeken, wordt er hier een slagwapen vervoerd ? Toch gaat het sein op groen.



Daarna mogen de riemen weer in de broek en de spullen weer uit de bakken. Een beambte is nieuwsgierig en vraagt of ze nog even in de tas van Simone mag kijken. Nadat ze mij heeft verzekerd dat ze alles ook weer op alfabetische volgorde zal terugleggen geef ik toestemming. Ook deze test doorstaan we.

We zitten mooi op tijd in het vliegtuig. De vlucht naar Chicago is verkort naar 8 uur en 3 minuten, terwijl ik toch echt betaald heb voor 8 uur en 36 minuten. Morrend leggen we ons er maar bij neer. We denken lekker eerder aan te komen, de piloot denkt er dus anders over. We vertrekken gewoon een half uur later. Ja, dat kan natuurlijk ook.

Nadat we ongeveer een uur in de lucht hangen, komt dan DE vraag: chicken or pasta ? Boven Groenland genieten we van deze delicatesse, in mijn geval chicken. Nadat we de lunch (gedeeltelijk) naar binnen hebben weten te werken, is het tijd voor een dutje. MP3 op, oogjes dicht en snaveltje toe. Ik slaap ff lekker, open de oogjes, kijk op het klokje en zie dat we pas 3 kwartier verder zijn.





Dat schiet dus niet op. Ja, wat gaan we dan doen ? Beetje mensen kijken is altijd leuk. Voor ons zitten zo’n 25 personen, waarvan 17 van het mannelijke geslacht ( hoewel ik bij 1 twijfel ) en 8 van het vrouwelijk ( en hier twijfel ik bij meerdere ). 1 dame kan niet blijven zitten en staat om de 3 minuten weer op om iets uit haar tas te halen. Het moment waarop ik zit te wachten komt gelukkig snel. De vrouw stoot behoorlijk haar hoofd aan het openstaande bagageluik boven haar. Enigszins geïrriteerd kijkt ze naar haar man. Als blikken konden doden, zaten we nu met een lijk in het vliegtuig.

Op rij 20 vermaken 2 jongens van een jaar of 16 zich met de documentaire van life. Beide jongens, voorzien van bril waarvoor je wel hele goede ogen moet hebben om hier iets doorheen te kunnen zien, besluiten de vechtende nijlpaarden na te doen. De monden gaan helemaal open, terwijl de mannen elkaar aanvallen. Ik kan zo tegen de zojuist door hun verorberde chicken aankijken die al bezig was met de tocht naar het darmkanaal.
Boven Goose Bay, Canada, besluit de chicken in mijn maag, dat hij weer wil gaan genieten van z'n vrijheid. Het blijft altijd een heel gehannes om naar het toilet te gaan in een vliegtuig. Als je niet uitkijkt, loop je zo met de papieren wc bril half hangend uit je broek terug naar je plaats. Maar het lukt me weer, de chicken heeft z'n vrijheid terug. Misschien heb ik wel 2 ganzen beneden in de Bay van hun leven beroofd.

10 minuten voor op schema landen we in Chicago. We zijn snel het vliegtuig uit. De buggy van Naomi ligt op de band bij de koffers wordt ons verteld. We racen ook door de immigrations heen. Ze zijn zo onder de indruk van ons, dat we alleen maar even onze paspoorten hoeven te laten zien. Vingerafdrukken zijn niet nodig, een mooie blik in de camera ook niet. Dit schiet lekker op. Dus snel door naar de bagageband. Hier komen de koffers ook vrij snel, we gaan onze connecting flight naar Orlando makkelijk halen. Alleen dan moet nog wel de buggy komen ..... En dat gebeurt dus niet. Simone gaat even met Marc navraag doen. De buggy, nu nog spoorloos, wordt nagezonden.

We leggen in een record tempo het vervolgtraject af. Koffers worden weer snel ingeleverd, de metro gaat als een speer. Ook weer door de douane, riem weer uit broek, deze keer ook schoenen uit. De sokken hebben al heel wat uurtjes meegemaakt vandaag en zijn blij dat ze even wat frisse lucht te krijgen... Vervolgens alles weer verzamelen, weer stukje rolband, bocht om en zo'n 30 minuten voor vertrek staan we bij de gate, het zweet op ons voorhoofd.

De vlucht naar Orlando gaat ook soepel. We vertrekken zo'n 15 minuten later maar landen toch mooi op tijd
op Orlando Airport. De koffers komen weer snel, nu nog 1 horde, de autohuur. Deze keer moeten we bij de balie van National. Er is weinig te doen, de enige medewerkster van National is echter bezig. Zij krijgt ondersteuning van een medewerksters van Alamo. Alle verhalen drukken we snel de kop in, we willen ons kontrakt en snel vertrekken !! Een glimlach kan er niet meer vanaf bij de Alamo dame.
Dan door de schuifdeuren en bats, daar is het vakantiemoment. De warmte slaat je vol in je gezicht. We zijn echter niet van ons stuk te brengen en steken veilig de straat over, de parkeergarage in. We worden aangesproken door een medewerker, welke auto we nodig hebben. Op kontrakt staat Midsize, op voucher Equinox. Ik maak een gezellige babbel met hem. Hij klets vrolijk mee en uiteindelijk staan we dus bij de SUV. " Pick any one you like sir. "  Wij kiezen meteen weer een Dodge Journey uit ( foto's volgen later ). Marc gaat voor een Jeep Laredo. Even nog de TomTom instellen en we kunnen op pad !

Anderhalf uur later rijden we weer de vertrouwde straat in Inverness in. Nou ja straat, het is nog steeds een giga zandpad vol kuilen. De sleutel gaat in de voordeur en dan zijn we " weer thuis ". Wat hebben we toch weer een goede keuze gemaakt door terug te gaan naar dit paleisje. Rond half 11 kruipen we allemaal in ons mandje, we zijn dan toch al zo'n 22 uur verder sinds we wakker werden gemaakt door de Toekan.

Het feest kan beginnen, de slingers kunnen uit de koffers en worden opgehangen !!

De reis naar Amsterdam

Rond 2 uur trekken we thuis dan de deur achter ons dicht. De TomTom is ingesteld, op naar Hotel Schiphol A4. Zonder problemen zien we zo’n 1,5 uur later de toekan ons toelachen. Inchecken gaat snel, de tocht naar de kamer is wat ingewikkelder. Daar heb je ook bijna een navigatie voor nodig. Lift naar boven, 2 keer de hoek om naar rechts, lift weer naar beneden en dan nog een heeeeel stuk lopen. Maar uiteindelijk komt alles goed en kunnen we de kamer betreden. Het is een erg ruime kamer, alles ziet er netjes uit. Een goede keuze.

Eten gaan we bij de overburen doen, we nestelen ons bij La Place.Nadat we daar ons buikje vol hebben, gaan we proefdraaien met de shuttlebus naar Schiphol. We hebben de hele bus voor onszelf, dat is wel lekker. Opa komt vanavond terug van vakantie, die gaan we even welkom heten. Uiteindelijk komt hij zo’n uur na landing door de deuren. Geen Joris Linssen met filmploeg, maar de kleinkinderen begroeten hem hartelijk. Na wat bijgekletst te hebben pakken we de bus weer terug naar Van der Valk.

Na terugkomst bij het hotel pakken we de auto en gaan de sleutel van de villa even ophalen bij Edwin en Wendy. Het “even” ophalen wordt uiteindelijk een heel gezellig samenzijn van zo’n 3 uur. Tegen 12-en kachelen we weer terug naar Van der Valk. Daar vallen we moe maar voldaan snel in slaap.

Eindelijk !

na vele laatste loodjes is het dan toch zover. Over een paar uurtjes vertrekken we naar de grote stad, helemaal vanuit het mooie zuiden. Zo rond 4 uur willen we ons melden bij Hotel Schiphol A4. Maar de vakantie begint eigenlijk al, als we hier de voordeur achter ons dichttrekken !

De laatste weken is er toch nog wel het een en ander gebeurd.

Mijn moeder is gevallen en heeft haar knieschijf gebroken. Meteen geopereerd en is nu inmiddels met de revalidatie begonnen. Ook oma van 86 is uit haar bed gevallen. Na een lange avond bij de ehbo te hebben gezeten blijkt achteraf gelukkig dat haar heup niet is gebroken. Een zware kneuzing is wel het gevolg. Wel een ziekenhuisopname van een week en vervolgens naar een logeerhuis. Ze kan nog niet zelfstandig lopen door de val. Dames, allebei sterkte !!

Ook ben ik op tijd begonnen met het synchroniseren van de mp3 spelers. Vorig jaar bleek in het vliegtuig dat ik alleen maar muziek van Kinderen voor Kinderen op mijn speler had staan, was iets ( een heleboel ! ) fout gegaan. Deze keer leek het de meteen goed te gaan. Bij het afluisteren de volgende dag had ik echter 501 maal hetzelfde nummer op mijn speler staan. Ongelofelijk ! Een 2e poging gaf wel het gewenste resultaat. Hopelijk staat alles er morgen in het vliegtuig nog op.

Afgelopen zondag hebben we tijdens het ontbijt ook de laatste paperclip van de ketting verwijderd. De aftelketting is zo helemaal verdwenen, tijd om met vakantie te gaan dus !

Gisterochtend is ook kapper Dick nog met de schaar op bezoek geweest. Hij heeft het mannelijke gedeelte van het huishouden weer zo geknipt dat er weer enige gelijkenis is met de foto uit onze paspoorten. Stel je voor dat we met ons verkeerde kapsel bij de douane zouden staan.

En  konijn Zoef is gisteravond al vertrekken naar Sylvia. Syl heeft een laatste test goed doorstaan. De oren zitten aan de voorkant van het konijn, het eten gaat er voor in en komt er achter uit. Niet meteen natuurlijk.

En zo kunnen de laatste spulletjes de koffer in. Vanavond nog even bij Edwin de sleutel van de villa ophalen, kan toch ook wel handig zijn. Als ze nu maar thuis zijn ....

Klik hier voor het volgen van onze vlucht naar Chicago morgen en hier voor de vlucht van Chicago naar Orlando.

Het leven is 1 groot feest, we moeten wel zelf de slingers ophangen. En dat gaan we zeker doen !!

Are we there yet ?

Nee, het is nog 22 dagen wachten voordat we mogen. En ik heb het idee dat het nog 3 hele lange weken gaan worden ...

Robin heeft al 2 weken vrij, zij is gelukkig over naar Atheneum 4. Voor Mitch ( over naar groep 8 ) en Jordan ( over naar groep 5 ) is vandaag de vakantie begonnen. En ik, ja, ik moet nog 3 weken werken voordat ik vrij krijg.

Voor konijn Zoef moest ook opvang worden gevonden. Normaal gaat Zoef op vakantie naar Marc en Marjolein, maar ja, die gaan dit jaar met ons mee naar Amerika. Dus wat gaat het voor Zoef worden ? Kan ze dit jaar ook mee in de laptoptas ? ESTA wordt echter afgewezen voor Zoef. Gelukkig is collega Sylvia bereid om voor ons konijn te zorgen. Na Sylvia aan een grondige screening te hebben onderworpen ( heb je verstand van konijnen, wat is de voorkant van een konijn, moet-ie uitgelaten worden, wat eet een konijn, hoe laat moet Zoef gaan slapen ) gaat het sein op groen: Zoef mag ook met vakantie ! Voor ons weer een zorg minder, voor Sylvia eentje meer. Maar dat vertellen we niet aan haar.

De gegevens van ESTA moeten we ook even nakijken. Volgens mij hoeven we niets aan te passen. We gaan immers terug naar hetzelfde adres in Amerika. Ik pas even de niet-verplichte velden aan: vertrek luchthaven + vluchtnummer. Toestemming blijft geldig voor alle 5, ook dat is geregeld.

Onze zitplaatsen in het vliegtuig aanpassen kost wat meer moeite. De binnenlandse vluchten naar en van Orlando kan ik online aanpassen, geen probleem. Maar de vlucht Amsterdam - Chicago en Washington – Amsterdam kost wat meer kruim ( en wat doet een kruim tegenwoordig wel niet op de valutamarkt ? ) Eerst bellen naar Continental. Daar vertellen ze me dat ik bij United moet zijn, omdat zij de “ operating carrier for your flights “ zijn. Bij United vertellen ze me niets voor me te kunnen regelen. Terwijl ik voor de terugweg toch echt nog 2 rijen met vrije stoelen zie op internet. Alleen kan ik ze niet online vastleggen. Volgende dag nogmaals naar United gebeld en nu gekozen voor de Engelse afhandeling, misschien dat die wat vriendelijker en behulpzamer zijn.

We hebben voor onze terugvlucht stoelen verdeeld over de laatste 10 rijen volgens mij, niet ideaal dus. Na wat geschuif aan United-zijde worden er nieuwe plaatsen voor ons geregeld. Wij zitten met 5 personen op 1 rij in het midden. Marc en familie zitten wat rijen achter ons, maar wel met 4 personen naast elkaar. Dat is ook weer mooi geregeld. Voor de heenvlucht komen pas 24 uur voor vertrek de stoelen vrij. Volgens het reisburo vliegen we in een toestel met 3-3-3 opstelling en hebben ze daar nu 3 rijen achter elkaar gereserveerd voor ons.

Ik kan dit echter nog nergens terug vinden. Dan maar even voor zekerheid 24 uur voor vertrek bellen naar United.

Omdat Robin in juli 14 is geworden moet ze dag en nacht een id op zak hebben. Het paspoort is wat groot, dus even een id-kaart aangeschaft. Op het stadshuis proberen ze haar meteen een nieuw paspoort aan te smeren. Sta ik hier bij de balie van Alamo ?? Haar huidige paspoort is geldig tm 22 september 2010. Volgens de ambtenaar is dat niet voldoende voor Amerika. Al denk ik zeker te weten van wel begin ik toch lichtjes te twijfelen. Aan de balie zeg ik echter vol overtuiging nee ( gelukkig Alamo ervaring ) maar thuis even op internet eea nagezocht. En natuurlijk had ik het bij het rechte eind ! Het paspoort moet geldig zijn tijdens het verblijf op Amerikaanse bodem.

Voor onze relax vakantie in Inverness moeten we natuurlijk ook voor voldoende leesvoer zorgen. Simone is helemaal gek van Nelson DeMille. Via internet komt ze erachter dat er nog een aantal oude boeken zijn ( verschenen rond 1990 ) welke ze nog niet heeft. Via de boekhandel zijn deze echter niet meer te verkrijgen. Uiteindelijk via de site van boekwinkeltjes kunnen we nog 4 boeken bestellen. Deze zijn inmiddels allemaal netjes geleverd, ook die kunnen dus de koffer in.

Verder heb ik ook nog de nieuwste map van Amerika op de PDA gezet. TomTom mag dus ook mee op vakantie om onze ritten met de auto ( welke zal het worden ? ) een stuk aangenamer te maken. 2 jaar geleden viel de navigatie spontaan uit. Toen wàs het toch gezellig in de auto .....

Via de site van attractionticketsonline zijn gisteren ook de multiday tickets besteld voor Universal en IOA. 14 dagen onbeperkt toegang tot de parken. De bevestiging van de bestelling is binnen, nu de tickets nog. Anita, nogmaals dank voor de tip !

 
Tot slot heeft de dollar de afgelopen weken ook nog even de 1.30 aangetikt. Dus hier ook niets te klagen. Een week of 6 geleden was de koers nog 1.19

Belangrijke stappen gezet !

Afgelopen dagen hebben we weer een aantal knopen moeten doorhakken, maar, het is gelukt.
Als eerste moesten we een besluit gaan nemen over de villa. Gaan we terug naar de super de luxe villa in Inverness, welke wat verder van de parken ligt, of gaan we voor een villa dichter bij de parken ?

De kogel is door de kerk.We gaan terug naar Inverness. De villa was ons vorig jaar super bevallen. Via de eigenaar van de villa kunnen we ook voor Marc, Marjolein en de kids een eigen, iets kleinere villa regelen. Dus nu hebben we gewoon allebei onze eigen villa ! Helemaal top toch ?

Alleen iedere dag naar de parken ziet pa dan niet zo zitten. Autorijden is niet erg, maar iedere dag 160 miles op de weg zitten is toch wel wat te veel van het goede. Dan was ik wel vrachtwagenchauffeur geworden. Met de vlam in de pijp ....

Waar we in 1e instantie gingen voor Orlando flextickets voor 5 parken moeten we dus nu iets anders gaan bedenken. We willen wel wat parken gaan doen, maar niet elke dag. De waterparken zijn leuk, maar bij de villa hebben we een groot zwembad waarin we zelfs kunnen en mogen duiken. Alleen de glijbaan ontbreekt nog. Dat moeten we dan maar oplossen met wat zeepsop op de vloer. En dan glijen maar.

Via het reisverslag van Tom en Anita komen we op de multi-day tickets van Universal en Islands of Adventure. Via de site van attractionticketsdirect in Duitsland kunnen we voor 99 euro per persoon tickets boeken, waarmee we 14 dagen lang onbeperkt deze parken kunnen bezoeken. De kinderen gaan akkoord. Seaworld komt een volgende keer weer op het programma.

En omdat we 's morgens om 11.15 moeten vliegen, is het ook wel heerlijk om een overnachting te boeken in de buurt van Schiphol. Dan hoeven we 's morgens niet om half 7 vanuit Brabant naar Amsterdam te rijden, hopende dat we er op tijd zijn. Iedere ochtend is het filerijden richting Amsterdam via de A2.
We boeken een park, sleep & fly zomer arrangement bij Hotel Schiphol A4. We mogen 31 dagen gratis parkeren, hebben gratis shuttledienst van en naar Schiphol en de vakantie begint lekker een dag eerder !


We hebben er zin in !!

voorbereiding < deel 2 >

Even weer een update vanuit het mooie Brabant. Er is toch wel weer het eea gebeurd om over te schrijven. En anders verzin ik er gewoon wel wat bij...

Als eerste viel snel na de betaling een heerlijke dikke envelop van USAFV ( weet u nog ? USAfunvacations ) op de deurmat. Dat is al weer jaren geleden, de laatste jaren ging alles via het web, er kwam geen post door de brievenbus meer aan te pas. Misschien dat er daarom zoveel postbodes worden bedankt voor bewezen diensten ? Het heeft ook wel zijn charme, zo'n mapje met folders, tickets, voucher voor de autohuur en nog meer. En ook nog een brief dat, sorry, sorry, de autoverhuurders voortaan een fee van $ 12,50 ex tax in rekening brengen, welke ter plaatse voldaan moet worden..

De auto komt deze keer via de balie van National, op de voucher staat een Chevrolet Equinox or simular ( IFAR ). Dit is een standard SUV volgens de site. De afgelopen jaren was de rij bij National in vergelijking met die van Alamo te verwaarlozen. ( ja, dat word je, gewoon verwaarloosd in de rij bij Alamo ! Ze kunnen best eens met koffie of een donut langskomen als je daar 1,5 uur in de rij staat. Doen ze hier bij de Jumbo ook )

Ook moeten we onze reisverzekering aanpassen. We hebben nu een doorlopende reisverzekering bij de Postbank, ieder jaar moet ik bovenop de jaarpremie nog extra 45 euries betalen om werelddekking te krijgen.
Onze tussenpersoon wordt ingeschakeld. Die komt met een mooie aanbieding van onze vrienden van de ASR. Omdat we al vele verzekeringen en de hypotheek hebben lopen bij ASR, krijgen we extra extra pakket-korting. Voor zo'n 11 euro per maand heb ik nu een doorlopende reis- EN annuleringsverzekering. En dan ook nog met werelddekking ! Wat ben ik al die jaren toch opgelicht door de ING.

Verder heb ik met de kids ook nog een verrassingsparty georganiseerd voor het vrouwtje, die ook aan het echte leven gaat beginnen ! Dat was me wel zweten hoor, alles regelen en dan ook nog ervoor zorgen dat ze niets te weten zou komen. Ik heb het zweet er nu nog van op mijn voorhoofd ( of komt dat omdat ik al een aantal dagen de griep heb met 39 koorts ? )
In ieder geval, alles is goed gekomen. Het was een geweldig feest ! Naast onze familie en beste vrienden waren ook forumleden Pieter en Petra ( links ) en Edwin en Wendy ( rechts ) van de partij.

En in tegenstelling tot de door Pieter (PenPE) gepubliceerde gephotoshopte foto op het Orlandoforum, is de bbq voortreffelijk verlopen zonder dat de brandweer er aan te pas moest komen. Zie links de foto als bewijsstuk nummer 1.
En nee, de bbq was niet op de Strabrechtse Heide bij Heeze, das een stukkie verder !






We zitten nog met één dilemma: de villa. Gaan we in op het aanbod om weer te vertoeven in de villa vol alle luxe, in Inverness, of gaan we toch dichter bij de parken zitten ? We moeten snel een bijeenkomst organiseren met onze medereisgenoten. De ketting met paperclips laat ons zien dat het nog maar kort dag is.

en we moeten ook de flextickets nog bestellen ....
en we moeten ook nog een hotel zoeken met park, sleep & fly arrangement nabij Schiphol ...

voorbereiding < deel 1 >

Vorig jaar na de terugkomst uit Inverness werd al besloten om ook in 2010 onze tenten ( niet letterlijk natuurlijk ) op te slaan in Florida. Waar we in augustus 2009 de vakantie hebben doorgebracht met veel relaxen, shoppen, eten en geen pretparken, zullen we dit jaar de pretparken weer terug op de agenda zetten. Het relaxen zal hier zeker onder gaan lijden, hoop 's avonds toch wel even een brabants kwartiertje voor mezelf te kunnen pakken om onder het genot van de inmiddels bekende bacardi-cola de weblog bij te werken.

Dit jaar gaan ook zwager Marc, schoonzus Marjolein en hun 2 kids Ryan en Naomi mee naar The Sunshine State.

Als eerste moet natuurlijk naar tickets gezocht gaan worden, iets wat ik voor mijn rekening neem. De afgelopen maanden komen er eigenlijk weinig spectaculaire aanbiedingen voorbij ( of heb ik ze gemist ? ), het hele internet wordt afgestruind. De overige reisgenoten beginnen wat nerveus te worden, zie ik daar al de eerste zweetdruppels ? De spanningen beginnen wat op te lopen, de temperaturen gaan binnen soms hard omhoog terwijl het buiten koud is en regent. Gaat het nog wel goed komen ? En dan moeten we ook nog boeken voor 9 personen....

9 weken voor vertrek vind ik dan toch een mooie aanbieding. Ik vraag ook maar eens een offerte aan bij oa USA Fun Vacations. Krijg daar heel snel een mooie aanbieding voor tickets, voor prijzen die ik de laatste maanden niet op internet ben tegengekomen. De prijzen liggen wel "wat" hoger dan die van vorig jaar, toen betaalden we maar een kleine 1440 euro voor 5 personen. Maar ja, met nog ruim 8 weken voor vertrek kunnen we niet al te lang meer wachten. Na wat overleg met de familie wordt de knoop doorgehakt ( ging soepeltjes, iedereen was immers zenuwachtig of het nog wel goed zou komen dit jaar ).

De offerte wordt bevestigd, we leggen meteen de auto ( 2 stuks MidSize SUV ) vast. Op 18 augustus vliegen we vanuit Amsterdam naar Orlando, met een tussenstop op Chicago. De terugvlucht staat in de boeken ( en hopelijk ook in de systemen van Continental ) voor 2 september. We vliegen dan via Washington weer terug naar Amsterdam waar we op 3 september weer voeten op Nederlandse bodem zullen zetten. Alles wordt door Karin van USAFV ( vanaf heden afkorting voor USA Fun Vacations anders moet ik zoveel typen ) keurig geregeld !



De paperclips kunnen weer aan elkaar gemaakt worden tot een mooie ketting, deze keer maar 8 stuks. Iedere zondagochtend bij het ontbijt mag er eentje verwijderd worden. Dit is inmiddels een traditie geworden in huize ALSIROMIJO.